Madison WI: dag 01 – Een vlucht van verhalen

Het is hier in Madison WI nu kwart over 9 ’s avonds en ik ben lekker gedoucht en zit op mijn king-size-bed, met op TV Harry Potter! Kan niet mooier. Ik ben best heel moe, want ik ben natuurlijk vanochtend om 6 uur Nederlandse tijd opgestaan, heb heel veel gereisd en veel gewacht en het is nu kwart over 4 ’s nachts (Nederlandse tijd), dus dat is best een lange dag. Tegelijkertijd moet ik ook erg wennen, dus kan ik nog niet helemaal slapen. Ik wacht nog even tot ik om 10 uur mijn insuline kan prikken en daarna ga ik het toch proberen.

Een aantal typische dingen aan de hotelkamer:

  • Er kunnen geen ramen open en dat is jammer.
  • In plaats van frisse lucht via ramen is er een grote ventilator die eens in de zoveel tijd aangaat, vergezeld door een enorm kabaal.
  • En daarnaast ook zo’n draaiende ventilator aan het plafond, die ik misschien straks aan doe want het is hier erg warm (ik heb de thermostaat wel op 18.5 gezet, maar daar reageert die grote ventilator dus nogal heftig op; red: ik heb uiteindelijk de grote ventilator helemaal uitgezet).

Het inchecken op de vliegvelden ging eigenlijk overal heel makkelijk en van mijn Diabetesgerei werd eigenlijk geen een keer een probleem gemaakt. Op Schiphol moest ik tijdens de eerste check bijna alles uittrekken. Haha, nee, dat is overdreven, maar mijn jas, vest en schoenen moesten uit (de laatste alleen omdat het laarzen waren; gympen mocht je aanhouden). Ook werd ik ondervraagd over mijn koffer en of ik hem zelf had ingepakt. Aan de vrouw die mij ondervroeg (die erg vriendelijk was) heb ik ook gevraagd of ik de Sultana en Dextro in mijn handbagage op het douane-formulier, dat we in het vliegtuig moeten invullen, aan moest geven en toen zei de mevrouw nee.

Ons vliegtuig was heel lang, maar minder breed dan ik verwacht had. Het was eigenlijk allemaal wat op elkaar gepropt en bedompt. Omdat we van te voren geen stoelen uit hebben kunnen kiezen, zat ik een stukje van mijn collega’s af, maar dat was helemaal niet erg. Ik kwam bij mijn stoel aan (middelste vlak, aan het gangpad) en toen merkte de oudere man in de stoel naast de mijne heel vriendelijk op: “Ah, so you’re my flying partner!”

Hij was daar met zijn vrouw en ze kwamen net terug van een vakantie uit Schotland. Ze moesten naar Detroit (mijn tussenstopstation) want daar woonden ze in de buurt. Het was echt heel gezellig en hij was heel geïnteresseerd in wat ik ging doen en waar ik vandaan kwam. Hij was zelf al met pensioen en zijn 6 kinderen woonden verspreid over de wereld. Hij gaf me een heel mooi compliment over mijn Engelse uitspraak/taalgebruik, dus dat was heel leuk 🙂 en daarnaast mocht ik hem ook de hele tijd met technische dingen helpen. Kortom, het was een bijzonder gezellige buurman!

Tijdens de lange, lange, lange vlucht hadden we dus allemaal een eigen TV’tje. Ik ben twee films begonnen te kijken maar die heb ik halverwege weer uitgezet omdat ik erg moe was, dus toen heb ik even geslapen. Daarna heb ik Tangled gekeken, een Disney-film die ik eigenlijk al meer dan 5 keer gezien heb. Dat was heel leuk omdat het heel vertrouwd voelde, al ging ik wel bijna huilen tijdens de emotionele scènes (dat heb ik altijd bij die film) haha!

We hebben ook heel wat te eten gekregen: een zakje lichtgezouten pinda’s, een zakje mini-pretzels, een uitgebreide lunch (mini-broodje met lekkere kaas, warme pasta met tomaat/pesto-saus, een bakje sla met wortel), een kaas-calzonebroodje en een bakje ijs. Daarnaast natuurlijk ongelimiteerd drinken: ik heb 1x koffie op en 1x sinaasappelsap, maar verder allemaal water, omdat ik gehydrateerd moest blijven van mezelf 🙂 (ook op aanraden van Tessa).

Het enige nare tijdens de vlucht was de landing. Hij verliep soepeltjes, maar mijn trommelvliezen deden veel pijn. Om ze los te krijgen, deed ik de neus-dicht-maar-wel-hard-uitademen-via-je-neus-methode, maar dat kan ik iedereen voortaan afraden. Ook wel een beetje dom van mezelf hoor. Mijn linkeroor knapte namelijk een ik hoorde PFFIIIEEEEEEWT en voelde kleine belletjes op mijn trommelvlies knappen. Ik had daarna best wat pijn en mijn oor ging lekken (lekker dit allemaal, hè, om te lezen! 😉 ). De vrouw van de man naast mij was dokter dus ik heb haar gevraagd of het kwaad kon. Ze zei dat ik waarschijnlijk een gaatje in mijn trommelvlies had geblazen en dat dat niet goed was, maar dat het ook vaak vanzelf heelt met of zonder litteken. Ik moest het in de gaten houden.

In Detroit (de tussenstop) moesten we heel lang in de rij staan voor de paspoortcontrole, waar we ook ondervraagd zouden worden over wat we kwamen doen. Gelukkig had ik een mooie brief van Epic gekregen, waardoor hij me direct door liet lopen (ik moest alleen maar zeggen hoe lang ik bleef). Ik heb toen nogmaals aan de Amerikaanse meneer gevraagd of ik mijn Sultana en Dextro moest aangeven en hij zei iets in de trend van: deze keer is het niet erg, maar de volgende keer moet je het wel bij “food” aangeven. De man die de formulieren nakijkt, zou dan daarna wel gewoon mijn voedsel goedkeuren, want “biscuits and dextro shouldn’t be a problem.”

Daarna koffer ophalen en door een tweede check, waar we dus dat formuliertje in moesten leveren. Toen hij vroeg, “Do you have anything to declare?” zei ik heel vrolijk dat ik NEE had ingevuld “accidentally” en het JA moest zijn en toen moest hij lachen 🙂 en mocht ik gelijk door. AKA, misssie geslaagd: maak altijd in ieder geval één serieuze man aan het lachen.

Daarna weer door een uitgebreide scan; weer alle kleding en schoenen uit en toen wachten bij de gate! Mijn collega’s namen een biertje, maar ik hield het bij water, vanwege de verschuiving in toedieningstijd van mijn Lantus en wennen aan mijn nieuwe prikschema.

De tweede vlucht was superkort! Een heel klein vliegtuig, met twee stoelen voor mij alleen 🙂 Ik heb lekker gelezen en geprobeerd niet meer mijn oren te ontploppen tijdens stijging en daling, maar dat was moeilijk. Mijn rechter oor gaf toen opeens de zelfde symptomen als mijn linker, met als gevolg dat ik als ik zelf praatte het net leek of ik onder water leefde. Ik kon iedereen verder wel verstaan. (Momenteel doen mijn trommelvliezen nog pijn en voel ik bubbeltjes in mijn oor als ik slik; heel eigenaardig!).

En toen: Madison airport! Een heel klein, heel lief vliegveldje, waar ik helaas geen foto’s heb gemaakt. We hebben lekker een taxi genomen en de chauffeur heeft ons dingetjes uitgelegd over de stad en wat leuke plekken/restaurants zijn. Hij zei dat hij heel veel werknemers van Epic vervoert elke week 🙂 We hebben tijdens de rit al veel van de stad gezien en het is allemaal echt heel typisch Amerikaans, zoals in de films! Heel bizar, maar toch vooral ook heel leuk.

Het hotel is zoals verwacht belachelijk luxe. Hieronder een paar foto’s en daarna nog een beetje verhaal!

De deur, met rechts de keuken.
De deur, met rechts de keuken.
De keuken :)
De keuken 🙂
Vanaf de deur genomen, de zithoek en een stukje eettafel. Harry Potter op TV! (en mijn mooie groene koffer die al flink beschadigd is helaas).
Vanaf de deur genomen, de zithoek en een stukje eettafel. Harry Potter op TV! (en mijn mooie groene koffer die al flink beschadigd is helaas).
De volledige eettafel, een stukje werkbureau en Harry Potter op de TV! (rechtsachterin onder het raam ook de grote lawaai-ventilator).
De volledige eettafel, een stukje werkbureau en Harry Potter op de TV! (rechtsachterin onder het raam ook de grote lawaai-ventilator).
Het belachelijk brede en hoge bed waar ik op zit terwijl ik deze mail schrijf.
Het belachelijk brede en hoge bed waar ik op zit terwijl ik deze mail schrijf.
Vanaf het bed, naar de badkamer (en daar aan het eind mijn enige hangkast).
Vanaf het bed, naar de badkamer (en daar aan het eind mijn enige hangkast).
Wastafel.
Wastafel.
WC en douche in apart hokje.
WC en douche in apart hokje.
Het hofje waar mijn kamer op uitkijkt, met een restje sneeuw en een mini-golfbaan, ookwel "the sport court".
Het hofje waar mijn kamer op uitkijkt, met een restje sneeuw en een mini-golfbaan, ookwel “the sport court”.

Nadat we waren ingecheckt en onze spullen op de kamer hebben gezet, hebben we Jorte ontmoet. Dat is een meisje dat hier al twee maanden zit, ook voor Epic Den Bosch. Ze was heel aardig en we zijn met z’n viertjes naar een restaurant om de hoek, waar ik voor 15 dollar (incl. fooi) (ongeveer 11 euro) een heeeeeeeeeeeeeeeerlijke ECHT AMERIKAANS-SMAKENDE pepperoni-pizza op heb. En zo’n twee liter cola light.

Zo hoort het dus.
Zo hoort het dus.

In Amerika doen ze blijkbaar aan “complementary refills”; dit betekent dat je aan het begin van je maaltijd een cola light bestelt en je er een van een halve liter krijgt. Vervolgens, als je hem dan bijna op hebt, wordt ie zonder te vragen aangevuld met nog een halve liter en daar hoef je niet voor te betalen. Ik heb het tweede glas maar voor een kwart op 🙂 en de volgende keer bestel ik lekker spa-rood.

(Terwijl ik typ, begint er een tweede Harry Potter-film op TV!)

Zo, het is nu vijf over 10 dus ik ga lekker slapen. Heel veel liefs en een dikke knuffel.

Een gedachte over “Madison WI: dag 01 – Een vlucht van verhalen”

  1. Hallo Tamar,
    Misschien vind je het leuk als je toch in deze Amerikaanse periode email ontvangt met Nederladse taal.hahahahahaha.
    Ik heb met veel plezier deze mail en foto’s gelezen/gekeken.
    Voor mij ziet het er geweldig uit, maar ja, jij zit en slaapt daar en misschien is dat anders.Dat merk je als het over de airco verteld.
    Zijn je oren inmiddels weer wat beter?
    Ik zal je mails met veel interesse volgen hoor.
    Sterkte en veel plezier en succes!!!!!!!
    Hanneke en Christa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *